Om het evangelisatie-gedeelte van mijn project meer vorm te geven, volg ik een 10-weekse cursus ‘En Route’ aan het All Nations Christian College in Engeland. Het is niet alleen de cursus die hier is, maar ik woon er ook. Dat vergt wat van mijn aanpassingsvermogen, altijd mensen om me heen. En dat geeft ook reuring: bij mooi weer wordt er in de pauzes en/of na het eten gevolleybald, elke zondagavond en woensdagochtend is er een worship-uur, we hebben een Biblemarathon (1) gehouden, we hebben een ‘Pride and Prejudice’ avond (2) gehouden, geheel in stijl van die tijd, wat past in dit gebouw waar we leven, er was een Spaanse koffiemiddag. Afgelopen zaterdag was een Big Picknick, omdat in september het college na 60 jaar gaat verhuizen naar Noord-Londen en de mensen uit de buurt, oud-studenten en andere belangstellenden afscheid konden nemen van dit mooie Easneye. Een huis wat vanuit het nalatenschap van Hannah Buxton is en de bestemming heeft dat het gebruikt wordt om God te dienen, zo lang als het huis er staat (3).  

Om ervaring op te doen met de gezondheidszorg in Moyobamba, was er contact gezocht met een dokter die hoofd is van een kliniek voor geestelijke gezondheidszorg, het Centro Salud Mental. Het heeft een kleine apotheek en een heel aantal psychologen in dienst. Waarvan er maar een paar echt werken als psycholoog. Zo is er een psychologe die de leider is van de kliniek, zij ziet eigenlijk geen patiënten(1). Er zijn 2 psychologen die iets afweten van rehabilitatie en werken als 'ergotherapeut'.  

Taal is iets bijzonders. Al voordat je geboren wordt, begint je taalontwikkeling en die stopt eigenlijk nooit. Er bestaan zoveel verschillende talen, dialecten, klanken en vormen – verbaal én non-verbaal. Maar taal kan ook lastig zijn, dat ervaar ik nu dagelijks.