See it. Say it. Sorted.

Om het evangelisatie-gedeelte van mijn project meer vorm te geven, volg ik een 10-weekse cursus ‘En Route’ aan het All Nations Christian College in Engeland. Het is niet alleen de cursus die hier is, maar ik woon er ook. Dat vergt wat van mijn aanpassingsvermogen, altijd mensen om me heen. En dat geeft ook reuring: bij mooi weer wordt er in de pauzes en/of na het eten gevolleybald, elke zondagavond en woensdagochtend is er een worship-uur, we hebben een Biblemarathon (1) gehouden, we hebben een ‘Pride and Prejudice’ avond (2) gehouden, geheel in stijl van die tijd, wat past in dit gebouw waar we leven, er was een Spaanse koffiemiddag. Afgelopen zaterdag was een Big Picknick, omdat in september het college na 60 jaar gaat verhuizen naar Noord-Londen en de mensen uit de buurt, oud-studenten en andere belangstellenden afscheid konden nemen van dit mooie Easneye. Een huis wat vanuit het nalatenschap van Hannah Buxton is en de bestemming heeft dat het gebruikt wordt om God te dienen, zo lang als het huis er staat (3).  

In deze blog wil ik niet inhoudelijk ingaan op de cursus. Wellicht komt dat nog eens en het zal er sowieso in een nieuwsbrief wel over gaan. Wat ik wil delen gaat over een stukje Engelse cultuur en de link naar het christelijke geloof.

Wat mij de afgelopen weken is opgevallen is dat het in Groot-Brittannië vrijwel altijd gaat over ‘safeguarding’. In de 1e dagen op All Nations, was er een heel college over dit onderwerp en we moesten we er zelfs een kennistest over maken. In openbare gebouwen en openbaar vervoer, overal staat wel iets over safeguarding. Safeguarding gaat over het signaleren en rapporteren van zaken die gaan over veiligheid, bescherming, rechten en gezondheid van medemensen. Al is het vooral wel gericht op kinderen.  
Pas zat ik in de trein en bij het passeren van elk station wordt er een zinnetje gezegd over safeguarding, de Britten hebben daarvoor de slogan: ‘See it. Say it. Sorted.’ uitgekozen. Al reizende ontstond er in mijn hoofd een heel ander bijschrift voor deze prachtige slogan. Namelijk een preek van 3 punten die ik hieronder graag wil delen.  

1. See it. (Zie het.) 

Ik ben dankbaar dat ik mocht opgroeien in een christelijk gezin. Kerkgang, lezen uit de Bijbel, christelijke scholen, dat was voor mij heel normaal. Op mijn 21e deed ik belijdenis van mijn geloof, ik stemde in met mijn doop, om Jezus te blijven volgen en te leven als christen. In mijn leven, wat vol hobbels zat en zit, is er 1 ding altijd duidelijk (geweest) voor mij: Jezus leidt, Hij is mijn Gids. Ook al zag ik compleet geen weg en wist ik niet wat te doen, dan merkte ik uiteindelijk toch weer: Hij, Jezus, was erbij.  
Het is zo belangrijk: Jezus zien. Ook al is het achteraf. Ik kan Hem zien, omdat Hij mij ziet. En Hij ziet mij altijd.  

2. Say it. (Zeg het.) 

Dit is zo'n punt, die ik geneigd ben te ‘vergeten'. Zeggen. Vertellen. Doorgeven. Verspreiden. Het is zo makkelijk om mijn geloof voor mijzelf te houden. Zodat ik moeilijke, kritische vragen van andere mensen niet hoef te beantwoorden. Zodat ik mij niet hoef te schamen, omdat steeds meer mensen in Nederland niets van het christendom willen weten en op christenen neer lijken te kijken.  
Maar hier, door deze cursus bij All Nations Christian College, heb ik geleerd hóe cruciaal het is om te vertellen over Jezus. Ik heb colleges gehad over de islam, hindoeïsme, boeddhisme. Ik heb een moskee bezocht, een hindoetempel, een sikhtempel en het was zó zwaar om te ervaren wát een onzekerheid en leegheid die godsdiensten hebben. Nooit weten waar je aan toe bent. Streven naar het beste, terwijl je niet zeker weet of het beste goed genoeg is. Wat een rijkdom biedt het christelijk geloof dan. Ik hoef niet te streven naar het beste, ik héb het beste. Ik heb Jezus! Halleluja!  
En dat móet ik doorvertellen. Dat is de opdracht die ik heb als christen. En niet zomaar veilig in mijn ‘eigen kringetje’, maar de wereld in. Zoals er geschreven staat in Markus 16:15: "Ga heen in heel de wereld, predik het Evangelie aan alle schepselen." 

3. Sorted. (Opgelost/Geregeld.)  

Het laatste punt. Niet: ‘sort it’, maar: ‘sorted'. Niet ík hoef het te regelen (sort it), maar het ís geregeld (sorted). Ik mag de wereld ingaan en daarover vertellen. Te beginnen bij deze blog. Maar gelukkig hangt het niet van mij af, hoe vruchtbaar mijn werk zal zijn. Dat ligt niet in mijn handen. Dat mag ik in Gods handen leggen. Omdat Híj het heeft volbracht, Hij heeft het opgelost, geregeld. 
Dat geeft zóveel moed en vrijheid! Daar kan ik de wereld mee in. Gedragen door gebed van anderen. Geleid door de Heere Jezus. Dít is ‘Safeguarding’.  

(1): Van vrijdag 14.00u tot en met maandag 23.59u hebben we non-stop, in beurten van 1 uur, de Bijbel in alle talen uitgelezen.

(2): Pride en Prejudice: film naar aanleiding van het beroemde boek van Jane Austen 

(3): https://www.allnations.ac.uk/about-us/our-history